Het binnenoor (shot)

John Gilbreath, de man die de muziek brengt. Foto: Daniel Sheehan, EyeShotJazz.com

John Gilbreath heeft het Earshot Jazz Festival niet gecreëerd; de sjabloon werd bepaald toen hij, net aangekomen in Seattle, zich vrijwillig aanmeldde als bode in 1990, het tweede jaar van het festival. In 1991 trad Gilbreath toe tot het bestuur van Earshot. Later dat jaar werd hij de uitvoerend directeur. Hij heeft geleid tot wat is uitgegroeid tot een van ‘s lands toonaangevende (en meer eclectische) jazzfestivals, samen met tal van concerten en educatieve programma’s het hele jaar door, terwijl hij een nog breder radioprogramma presenteerde,de caravan Aan KBCS,91,3 FM.

Beide zetten-naar Seattle en naar een leven dat in de jazz stond gemarkeerd als een soort thuiskomst. “Halverwege de jaren zestig was ik een onaangepaste tiener in Minnesota. Mijn vader woonde hier en ik kwam hem bezoeken.” Young Gilbreath nam deel aan de door de stad gesponsorde Jazz Workshop bovenop Queen Anne en speelde drums in een combo onder leiding van de beroemde (en inmiddels overleden) trompettist/saxofonist Floyd Standifer.

De drums vielen buiten de boot; Gilbreath keerde terug naar Minnesota en een verstandige carrière als bouwschatter en projectmanager (vaardigheden die handig lijken om een ​​middelgrote kunstorganisatie overeind te houden). Maar de liefde voor muziek bleef, en “Ik had altijd het gevoel dat ik hier terug werd verwezen. Ik naderde de 40 en ik voelde dat mijn leven de ene kant op ging en mijn werk een andere.” Hij dumpte het werk en volgde zijn gelukzaligheid naar Seattle.

Jazz heeft inmiddels zijn eigen midlife-identiteitscrisis doorgemaakt. “Er is een groter aanbod en een verminderde vraag”, mijmert Gilbreath. “Dat is een manier waarop jazz classistisch, zo niet racistisch is geworden. Het jazzpubliek in het algemeen erodeert, vooral het zwarte en vrouwelijke publiek.” De officiële cultuur, geïllustreerd door Wynton Marsalis en Ken Burns’ss PBS documentaire, bevriest jazz op zijn plaats als “Amerikaanse klassieke muziek” – een zekere buzzkill. Maar meer muzikanten spelen avontuurlijker, trekken breder en verleggen meer grenzen dan ooit. “Het woord jazz is op dit moment gewoon een glibberig iets, het wordt zo diffuus. Het betekent zoveel dingen voor zoveel mensen.” Dus wat is de essentiële kwaliteit die muziek jazz maakt? “Ik zou zeggen dat het elementen moet hebben van improvisatie. Verder wordt het didactisch.”

Earshot probeert die vele betekenissen te omarmen met een programma variërend van Europese opera/cabaret tot een kora-gebaseerd kwintet, een “prachtig” Noors-Australisch trio, een ex-dichter-laureaat die reciteert met instrumentale begeleiding, en helden uit de geboortestad, de beroemde jazzband van Garfield High. En dat zijn nog maar de eerste twee avonden van een drie weken durend festival.

Wil je weten wat de persoonlijke keuzes van Gilbreath zijn voor het festival van dit jaar? Klik hier.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *