roodgloeiend

Afbeelding: David James / The Weinstein Company

IN GEVAL DE lijn van wellustige, met chiffon gedrapeerde refreinmeisjes die je nog niet hadden getipt, wil John Myhre erop wijzen dat deze scène “behoorlijk heet” is. De productieontwerper en Nathan Hale High grad wonnen art direction Oscars voor zijn werk aan de eerste twee filmische uitstapjes van regisseur Rob Marshall, en hij schiet voor een derde met hun nieuwste samenwerking, deze maand Negen. In de film speelt Daniel Day-Lewis een regisseur die nadenkt over de vrouwen in zijn leven (Penelope Cruz, Marion Cotillard, enz.) terwijl hij een midlifecrisis beleeft in de grootste film van zijn carrière. Myhre brak de dampende en zanderige ontwerpelementen van dit in negligé gedrapeerde showdeuntje ‘Be Italian’ uit.

VERF HET ZWART (EN ROOD)

Marshall graaft rood en zwart (heb je gezien? Chicago of Memoires van een geisha?), maar dat is niet waarom Myhre deze scène in hen baadde. Negen serveert 10 zang-en-dansnummers, en Myhre wilde dat elk zijn eigen uiterlijk en verhaal te vertellen had; hier hebben we het opzwepende verhaal van Saraghina, een prostituee waar fictieve regisseur Guido Contini als jongen verliefd op is. “Rood is gewoon zo’n sexy kleur”, zegt Myhre.

FASE EN SCHREEUW

Letterlijk gesproken is de set een lukrake, in aanbouw zijnde mengelmoes van Romeinse bogen en zuilen die Guido in opdracht geeft voor zijn nieuwe film. Figuurlijk is het de architecturale manifestatie van de manische, onsamenhangende gemoedstoestand van de regisseur. “Die set is Guido Contini,’ zegt Myhre. ‘Als hij zich maar bij elkaar zou kunnen rapen, zou dat fantastisch zijn. Maar zelfs als een puinhoop, het is nog altijd een beetje magnifiek, maar het is een beetje gevaarlijk.”

WAT EEN PRO

Vooraan en in het midden in het frame is Fergie, van de Black Eyed Peas, die het vleselijke object speelt van de genegenheid van een jonge Guido. Als we haar ontmoeten, in de zwart-wit flashback van de regisseur, zit ze in een gebombardeerde bunker aan het strand aan de Middellandse Zee. Maar dan verschuift de scène abrupt naar de soundstage in het heden, en “wanneer de lichten aangaan en de meisjes naar buiten komen”, zegt Myhre, “is dit wat misschien door Guido’s hoofd gaat.”

NIET-DUS-EENVOUDIG STOELEN

Is je iets opgevallen aan de stoelen van de dansers? Ze zijn allemaal anders. In een typische dansscène zou Myhre kiezen voor een traditionele dansstoel van gebogen hout. Deze keer had hij een verscheidenheid aan stoelstijlen nodig om een ​​sfeer van gevonden voorwerpen te creëren en de met drijfzand gevulde strandfantasie te verkopen. En voor die “net aangespoelde” look wikkelde zijn team ze in leer, plakten ze op met patches en besmeurden ze ze met een nep-meeldauwpatina.

PLAYA VAN DE FERGIE

Om het Italiaanse strand uit Guido’s geheugen te recreëren, laadde Myhre zes ton wit zand in en voerde prompt de bestelling op om 16 ton toen Marshall zag wat een kick de dansers kregen toen ze in de kern kwamen. De bemanning deed zijn best om de rotzooi op te ruimen, zegt Myhre, maar hij kan niet garanderen dat ze alle korrels hebben gekregen: “Ik wed dat ik over 40 jaar terug naar dat stadium kan gaan en nog steeds zand kan vinden van ‘Be Italian’?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *